Perbandingan melampau mengaburkan fakta

Soalan seorang wartawan portal Free Malaysia Today, Rex Tan, dalam satu wawancara antarabangsa baru-baru ini telah mencetuskan polemik besar di dalam negara. Soalan tersebut, yang menyentuh perbandingan antara situasi di Gaza dan Palestin dengan kedudukan etnik Cina di Malaysia telah mengundang tekanan awam yang luar biasa sehingga wartawan berkenaan akhirnya membuat permohonan maaf secara terbuka.

Pelajar universiti awam

Jawapan balas tokoh politik Britain, George Galloway, bagaimanapun membuka ruang perbincangan yang lebih rasional dan berasaskan realiti. Beliau menyatakan secara jelas bahawa beliau tidak melihat kehadiran kereta kebal, sekatan jalan bersenjata, atau sistem pengasingan kaum di Kuala Lumpur sebagaimana yang berlaku di wilayah Palestin. Malah, beliau menegaskan bahawa masyarakat Cina di Malaysia secara umumnya berjaya dari sudut ekonomi dan sosial, hasil kerajinan serta peluang yang terbuka dalam sistem negara ini.

Hakikat ini penting untuk difahami dalam konteks sejarah dan perlembagaan Malaysia. Selepas hampir tujuh dekad kemerdekaan, masih wujud sebahagian kecil masyarakat yang gagal menerima realiti bahawa hak-hak bukan Melayu dilindungi secara jelas dalam Perlembagaan Persekutuan. Jaminan ini bukan bersifat simbolik tetapi diterjemahkan melalui dasar dan amalan pentadbiran negara sejak 1957.

Sebagai contoh, kewujudan dan pembiayaan Sekolah Jenis Kebangsaan Cina dan Tamil merupakan bukti nyata pengiktirafan kerajaan terhadap kepelbagaian budaya dan bahasa. Kementerian Pendidikan Malaysia terus menyalurkan peruntukan tahunan bagi penyelenggaraan, pembangunan dan latihan guru di sekolah-sekolah ini. Dalam masa yang sama, tiada larangan terhadap pengamalan budaya, bahasa atau tradisi etnik Cina dan India termasuk sambutan perayaan, pendidikan bahasa ibunda dan kegiatan kebudayaan.

Dari sudut sejarah, kemasukan besar-besaran pekerja dari China dan India pada era penjajahan British adalah bagi memenuhi keperluan ekonomi kolonial khususnya dalam sektor perlombongan dan perladangan. Menjelang kemerdekaan, komposisi penduduk Tanah Melayu hampir mencecah keseimbangan antara Melayu dan bukan Melayu. Namun, yang jarang diketengahkan ialah hakikat bahawa tiada penentangan berskala besar oleh orang Melayu terhadap kehadiran komuniti pendatang ini walaupun mereka sendiri berada dalam keadaan ekonomi yang jauh lebih lemah pada ketika itu.

Selepas merdeka, kerajaan Persekutuan mengambil pendekatan integrasi, bukan penindasan. Pelbagai dasar diperkenalkan untuk menyatukan masyarakat majmuk di bawah satu kerangka negara bangsa. Antara dasar yang paling berpengaruh ialah Dasar Ekonomi Baru (DEB) yang diperkenalkan selepas peristiwa 13 Mei 1969. Matlamat utamanya jelas iaitu membasmi kemiskinan tanpa mengira kaum dan menyusun semula masyarakat supaya fungsi ekonomi tidak lagi terikat kepada identiti etnik.

Menurut data rasmi Jabatan Perangkaan Malaysia, kadar kemiskinan mutlak negara telah menurun secara drastik daripada lebih 40 peratus pada era awal kemerdekaan kepada sekitar empat hingga lima peratus sebelum pandemik COVID-19. Penurunan ini sebahagian besarnya hasil intervensi kerajaan melalui bantuan bersasar, pembangunan luar bandar, akses pendidikan dan peluasan peluang pekerjaan. Walaupun orang Melayu dan bumiputera menjadi fokus utama kerana kedudukan awal mereka yang jauh ketinggalan, tiada bukti bahawa etnik lain dihalang daripada memajukan diri.

Berbeza sama sekali dengan realiti di Palestin, Malaysia tidak menyaksikan rumah dirampas atas dasar etnik, penduduk diusir secara paksa atau keganasan bersenjata yang disokong negara terhadap kumpulan tertentu. Di Palestin, perampasan tanah oleh pendatang Yahudi sering berlaku dengan perlindungan ketenteraan, berpaksikan tafsiran sejarah dan agama yang dipertikaikan. Rasional seperti “jika aku tidak ambil sekarang, orang lain akan ambil” tidak pernah menjadi asas pembentukan negara Malaysia.

Soalan yang wajar ditanya ialah adakah mana-mana justifikasi sedemikian wujud dalam pengalaman sejarah Malaysia? Jawapannya jelas, tidak.

Toleransi orang Melayu terhadap kehadiran etnik Cina, India dan lain-lain adalah asas kepada pembentukan kontrak sosial yang dimeterai menjelang kemerdekaan. Kontrak ini mengekalkan kedudukan istimewa Melayu dan bumiputera dalam beberapa perkara teras sambil memberikan kewarganegaraan dan hak penuh kepada bukan Melayu. Hasilnya ialah sebuah negara yang stabil walaupun berbilang kaum, bahasa dan agama.

Selagi wujud jurang ekonomi yang ketara, selagi itulah kerajaan akan terus memperkenalkan dasar pembetulan demi keseimbangan sosial. Dalam tempoh ini, sindiran dan ketegangan kaum mungkin tidak dapat dielakkan. Namun, matlamat akhirnya ialah sebuah masyarakat di mana semua etnik mampu bersaing secara adil, tanpa prasangka dan rasa terancam.

Apabila keseimbangan ini benar-benar tercapai, barulah keharmonian yang sering dilaungkan dapat dirasai secara nyata oleh seluruh rakyat Malaysia, bukan sekadar sebagai slogan tetapi sebagai realiti hidup bersama.